پنج شنبه, 29 فروردين 1398

از 9اردیبهشت تا 25خرداد؛ وقتی خیابان مال ِما باشد

 تبریکا –رقص و شادی ِ دیشبِ مردم در میدان شهر، ما را برد به یک ماه‌ونیم قبل. شبِ صعود. نهمِ اردیبهشت ماهی که بهشت، همین قائمشهرِ ما بود و همین میدان، غرورانگیزترین نقطه جهان. و همین مردم، یکی از شادترین شب‌های سال را تا صبح در خیابان به سر کردند. همه در کنار هم. مرد و زن. بی‌هیچ تفاوتی. دیشب دوباره خدا ما را در آغوش گرفته بود. وقتی خدا، خدای ما باشد. وقتی شهر در اختیار ما باشد. وقتی میدان، وقتی خیابان مالِ ما باشد، ناامن‌ترین کوچه پس‌کوچه‌های شهر هم امن‌ترین پناهگاه شادی مردمی می‌شود که دل‌شان لک زده برای یک فریاد بلند از ته دل. نساجی یا تیم ملی؛ فرقی نمی‌کند. فوتبال برای ما خودِ زندگی‌ست. و ما زندگی را در کنار هم می‌فهمیم. در کنار هم لذت می‌بریم. در کنار هم غرق رقص و شادی و پای‌کوبی می‌شویم. وقتی همه، عضو یک خانواده‌ایم. وقتی باور داریم که ما، با هم قهرمانیم. با هم اشک می‌ریزیم. با هم می‌خندیم؛ و اشک شوق‌های لذت‌بخش‌مان در آغوش همدیگر است. خیابان به ما یاد می‌دهد آسان‌تر اعتماد کنیم و آغوش‌مان برای هر کسی که لبخند شوق به لب دارد باز باشد.

ما با بردهای غرورانگیز به خیابان‌ها می‌ریزیم و پس می‌گیریم، آنچه همیشه از ما دزدیده می‌شود. لبخندمان را. برادری و برابری و خانه و خانواده‌مان را. بعد از این دو جشن بزرگ، رقصی چنین میانه میدان، دیگر آرزوی‌مان نیست. ما رفته رفته عادت می‌کنیم سختی‌ها را، تلخی‌ها را و غم را در یک گوشه از خانه بگذاریم و شادی را در خیابان‌ها پیدا کنیم و به خانه ببریم. فوتبال، بهانه‌ایست برای ما که مدت‌هاست دیگر صاحب خیابان‌ها نیستیم. صاحبِ خانه هم نیستیم. سخت شادی می‌کنیم و سخت‌تر دل به جست‌وجو برای یافتن دوستان‌مان می‌دهیم. حالا در میانه‌های این دو جشن همگانی، باور کرده‌ایم که ایران اما برای ماست. شهر برای ماست. میدانِ شهر هم برای ماست. نساجی برای ماست. فوتبال برای ماست. حتی اگر دیوار پشت دیوار و سد پشت سد ساخته شود که آنچه می‌خواهیم و دوست‌اش داریم، نباشد. حالا قوی‌تر از آن شده‌ایم که غم، از پا در بیاوردمان. فوتبال بهانه‌ایست؛ شاید که غم، برای ساعتی دست از سر مردم شهر خسته بردارد و شادی، مهمان لحظه‌هایمان شود. لبخند، مهمان لب‌هامان.

کاش که مهمانی بزرگ لیگ برتر هم پر باشد از این جشن‌های خیابانی برای نساجی‌چی‌ها و مردم قائمشهر. شاید که امید، پررنگ‌تر شود؛ در شهری که خستگی، همبستگی‌ها را چندپاره کرده و خیابان‌ها، نفس‌مان را گرفته‌اند. شاید که خیابان‌های غریبه، آشنا شوند با ما. با صاحبان حقیقی‌شان.

Middle Add

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

نساجی از نگاه آمار

#نامgoal
1 گیورگی گِوِلِسیانی 5
2 محمد مهدی نظری 3
3 علی اصغر عاشوری 2
4 محمد عباس‌زاده 2
5 سجاد آشوری 2
6 مهرداد عبدی 2
7 محمد میری 1
8 فرشاد فرجی 1
9 رحمان جعفری 1
10 حامد شیری 1
11 لاشا توتادزه 1
#نامassist
1 سجاد آشوری 3
2 فرشاد فرجی 3
3 مجتبی ممشلی 2
4 علی اصغر عاشوری 1
5 محمد آبشک 1
6 حمیدرضا دیوسالار 1
7 آرفنگ دافه 1
8 محمد مهدی نظری 1
#نامYCRC
1 فرشاد فرجی 7 0
2 محمد آبشک 6 0
3 حامد لک 4 1
4 علی شجاعی 3 1
5 علی اصغر عاشوری 2 1
6 حمیدرضا دیوسالار 3 0
7 مجتبی ممشلی 3 0
8 محمدمهدی نظری 3 0
9 محمد میری 3 0
10 مهرداد عبدی 3 0
11 احمد عبدالله‌زاده 2 0
12 امید سینگ 2 0
13 رحمان جعفری 2 0
14 ابوالفضل علایی 0 1
15 محمد عباس‌زاده 1 0
16 گیورگی گِوِلِسیانی 1 0
17 آرفنگ دافه 1 0
18 لاشا توتادزه 1 0
19 حامد شیری 1 0
#نامCR
1 سجاد آشوری 1812
2 محمد آبشک 1779
3 فرشاد فرجی 1754
4 احمد عبداله‌زاده 1726
5 مجتبی ممشلی 1632
6 گیورگی گِوِلِسیانی 1620
7 حامد لک 1501
8 علی اصغر عاشوری 1417
9 حمیدرضا دیوسالار 1298
10 مهرداد عبدی 958
11 حامدد شیری 955
12 محمد میری 918
13 محمد عباس‌زاده 794
14 امید سینگ 727
15 لاشا توتادزه 720
16 رحمان جعفری 676
17 محمد مهدی نظری 637
18 محمد امین رضایی 569
19 علی شجاعی 529
20 آرفنگ دافه 437
21 شاهین مجیدی 244
22 محمد عرفان معصومی 63
23 ابوالفضل علایی 45
24 محمدصادق بارانی 30
25 احمد نعیمی 0
side add 1
Your_ADD_120*400