چهارشنبه, 28 آذر 1397

از 9اردیبهشت تا 25خرداد؛ وقتی خیابان مال ِما باشد

 تبریکا –رقص و شادی ِ دیشبِ مردم در میدان شهر، ما را برد به یک ماه‌ونیم قبل. شبِ صعود. نهمِ اردیبهشت ماهی که بهشت، همین قائمشهرِ ما بود و همین میدان، غرورانگیزترین نقطه جهان. و همین مردم، یکی از شادترین شب‌های سال را تا صبح در خیابان به سر کردند. همه در کنار هم. مرد و زن. بی‌هیچ تفاوتی. دیشب دوباره خدا ما را در آغوش گرفته بود. وقتی خدا، خدای ما باشد. وقتی شهر در اختیار ما باشد. وقتی میدان، وقتی خیابان مالِ ما باشد، ناامن‌ترین کوچه پس‌کوچه‌های شهر هم امن‌ترین پناهگاه شادی مردمی می‌شود که دل‌شان لک زده برای یک فریاد بلند از ته دل. نساجی یا تیم ملی؛ فرقی نمی‌کند. فوتبال برای ما خودِ زندگی‌ست. و ما زندگی را در کنار هم می‌فهمیم. در کنار هم لذت می‌بریم. در کنار هم غرق رقص و شادی و پای‌کوبی می‌شویم. وقتی همه، عضو یک خانواده‌ایم. وقتی باور داریم که ما، با هم قهرمانیم. با هم اشک می‌ریزیم. با هم می‌خندیم؛ و اشک شوق‌های لذت‌بخش‌مان در آغوش همدیگر است. خیابان به ما یاد می‌دهد آسان‌تر اعتماد کنیم و آغوش‌مان برای هر کسی که لبخند شوق به لب دارد باز باشد.

ما با بردهای غرورانگیز به خیابان‌ها می‌ریزیم و پس می‌گیریم، آنچه همیشه از ما دزدیده می‌شود. لبخندمان را. برادری و برابری و خانه و خانواده‌مان را. بعد از این دو جشن بزرگ، رقصی چنین میانه میدان، دیگر آرزوی‌مان نیست. ما رفته رفته عادت می‌کنیم سختی‌ها را، تلخی‌ها را و غم را در یک گوشه از خانه بگذاریم و شادی را در خیابان‌ها پیدا کنیم و به خانه ببریم. فوتبال، بهانه‌ایست برای ما که مدت‌هاست دیگر صاحب خیابان‌ها نیستیم. صاحبِ خانه هم نیستیم. سخت شادی می‌کنیم و سخت‌تر دل به جست‌وجو برای یافتن دوستان‌مان می‌دهیم. حالا در میانه‌های این دو جشن همگانی، باور کرده‌ایم که ایران اما برای ماست. شهر برای ماست. میدانِ شهر هم برای ماست. نساجی برای ماست. فوتبال برای ماست. حتی اگر دیوار پشت دیوار و سد پشت سد ساخته شود که آنچه می‌خواهیم و دوست‌اش داریم، نباشد. حالا قوی‌تر از آن شده‌ایم که غم، از پا در بیاوردمان. فوتبال بهانه‌ایست؛ شاید که غم، برای ساعتی دست از سر مردم شهر خسته بردارد و شادی، مهمان لحظه‌هایمان شود. لبخند، مهمان لب‌هامان.

کاش که مهمانی بزرگ لیگ برتر هم پر باشد از این جشن‌های خیابانی برای نساجی‌چی‌ها و مردم قائمشهر. شاید که امید، پررنگ‌تر شود؛ در شهری که خستگی، همبستگی‌ها را چندپاره کرده و خیابان‌ها، نفس‌مان را گرفته‌اند. شاید که خیابان‌های غریبه، آشنا شوند با ما. با صاحبان حقیقی‌شان.

Middle Add

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

نساجی از نگاه آمار

#نامgoal
1 گیورگی گِوِلِسیانی 3
2 محمد عباس‌زاده 2
3 علی اصغر عاشوری 2
4 محمد مهدی نظری 2
5 سجاد آشوری 2
6 فرشاد فرجی 1
7 محمد میری 1
8 مهرداد عبدی 1
#نامassist
1 سجاد آشوری 3
2 فرشاد فرجی 2
3 حمیدرضا دیوسالار 1
4 علی اصغر عاشوری 1
5 محمد آبشک 1
6 مجتبی ممشلی 1
#نامYCRC
1 علی شجاعی 4 1
2 فرشاد فرجی 4 0
3 محمد آبشک 3 0
4 حمیدرضا دیوسالار 3 0
5 حامد لک 3 0
6 امید سینگ 2 0
7 مجتبی ممشلی 2 0
8 محمدمهدی نظری 2 0
9 ابوالفضل علایی 1 1
10 احمد عبدالله‌زاده 1 0
11 علی اصغر عاشوری 1 0
12 رحمان جعفری 1 0
13 گیورگی گِوِلِسیانی 1 0
14 محمد میری 1 0
15 محمد عباس‌زاده 1 0
16 مهرداد عبدی 1 0
#نامCR
1 فرشاد فرجی 1304
2 احمد عبداله‌زاده 1186
3 حامد لک 1170
4 محمد آبشک 1166
5 سجاد آشوری 1101
6 علی اصغر عاشوری 1047
7 حمیدرضا دیوسالار 1030
8 مجتبی ممشلی 1002
9 گیورگی گِوِلِسیانی 990
10 حامد شیری 810
11 محمد عباس‌زاده 794
12 محمد میری 723
13 مهرداد عبدی 688
14 علی شجاعی 462
15 امید سینگ 462
16 محمدمهدی نظری 311
17 شاهین مجیدی 244
18 رحمان جعفری 212
19 محمد امین رضایی 180
20 محمد عرفان معصومی 63
21 ابوالفضل علایی 45
22 محمدصادق بارانی 30
23 احمد نعیمی 0
side add 1
Your_ADD_120*400